غریبی شب

زندگی رسم خوشایندیست. زندگی بالی دارد به وسعت مرگ....پرشی دارد به اندازه ی عشق ...... زندگی چیزی نیست که لب طاقجه ی عادت از یاد من و تو برود.......زندگی حس قریبی است که مرغ مهاجر دارد....زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد .....زندگی گل به توان ابدیت.... زندگی ضرب زمین در ضربان دلهاست........زندگی هندسه ی ساده ی تکرار نفس هاست ...... هر کجا هستم یا باشم اسمان مال من است .... پنجره ی فکر هوا عشق زمین مال من است

آسمان های عرش خدا

در قطره ی اشک من غوطه می خورند...

چه آسمان هایی!  به پهنای عدم

به جلال خدا به گرمای عشق

به روشنایی امید به بلندی شرف

به زلالی خلوص به شکستگی صمیمیت

آشنایی اش به پاکی شکوه زیبا و مهربان

 دوست داشتن...!